مسابقات جودو المپیک آتن 2004

مسابقات جودو المپیک آتن ۲۰۰۴

ایران با ۷ سهمیه کامل در بازیهای المپیک ۲۰۰۴ آتن حضور یافت. در فاصله دو المپیک تیم ایران در مسابقات …

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.png گلچینی از زیباترین مسابقات جودو المپیک آتن ۲۰۰۴

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.png مجموعه استثنایی مسابقات همراه با  فینال ها و حاشیه  مسابقات جودو المپیک آتن

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.png این مجموعه شامل  ۴  حلقه فیلم است

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.pngبرای سفارش فیلم وکسب اطلاعات بیشتر با شماره های زیر تماس بگیرید :  ۰۹۱۹۶۳۸۳۱۳۶ – ۰۹۱۱۹۱۹۹۰۹۳

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.pngتحویل دو روزه درب منزل                                                   http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li-hover.pngلیست کامل فیلم های جودو

————————————————————————————————–———————–———————–

جودو المپیک آتن

 

مسابقات جودو المپیک آتن ۲۰۰۴

المپیک بیست نهم/نگاهی به حضور جودو در المپیک/ پنجمی بهترین عنوان جودوکاران ایران
جودو به طور رسمی از سال ۱۹۶۴ وارد المپیک شد و جودوکاران کشورمان تنها در سه دوره اخیر این مسابقات حضور داشته اند.

به گزارش خبرنگار مهر، امیررضا قمی نخستین جودوکار ایرانی بود که در المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا شرکت کرد و با دو پیروزی و یک شکست به کار خود در این رقابت ها پایان داد.

آرش میراسماعیلی، کاظم ساریخانی و محمود میران نمایندگان جودو ایران در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بودند. میراسماعیلی در نخستین پیکار خود برابر “حسین اورگن” از ترکیه که در این وزن به مدال طلا دست یافت، شکست خورد. میراسماعیلی در گروه بازنده ها “گئورگی گئورگیف” از بلغارستان را با امتیاز ضربه فنی شکست داد، در مبارزه دوم نیز بر “ژانگ گوانگ” از چین غلبه کرد و در دور بعد مقابل “ناکامورا”چهره شاخص ژاپنی ها با امتیاز ضربه فنی پیروز شد. میراسماعیلی برای کسب مدال برنز برابر “جیروجیونیازو” از ایتالیا قرار گرفت و پس از مقابل این جودو کار ایتالیایی به مقام پنجم المپیک دست یافت.

کاظم ساریخانی نماینده ایران در وزن ۸۱- کیلوگرم مسابقات جودو المپیک سیدنی بود که در دورهای اول و دوم به ترتیب “گواندر” از مالی و “رندل” از انگلیس را شکست داد. وی در دور سوم مقابل” بلگادو” ازپرتقال نتیجه را واگذار کرد و به گروه بازنده ها رفت. ساریخانی در این مرحله توانست “چکی” از استرالیا را با وجود حمایت تماشاگران شکست دهد. نماینده جودو کشورمان در پیکار بعدی خود به مصاف “بودنی” از استونی رفت و با قبول شکست مقابل این حریف اروپایی در مکان هفتم جدول رده بندی مسابقات جودو المپیک قرار گرفت.

سید محمود میران، کاپیتان تیم ملی جودو در دسته سنگین وزن یکی از امیدهای کاروان ایران برای کسب مدال در المپیک سیدنی بود که در مسابقه اول خود مغلوب فرانک مولر از آلمان شد و از ادامه رقابت ها باز ماند.

چهارسال بعد، ایران با ۷ سهمیه کامل در بازیهای المپیک ۲۰۰۴ آتن حضور یافت. در فاصله دو المپیک تیم ایران در مسابقات جهانی ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ با دو مدال طلا میراسماعیلی و برنز میران حضوری موثر در جودو جهان داشت و این امید می رفت که در عرصه المپیک هم جودو ایران صاحب مدال شود.

در بازیهای المپیک ۲۰۰۸ پکن مسعود حاجی آخوندزاده نماینده ایران در وزن ۶۰- کیلوگرم پنجم شد، آرش میراسماعیلی به قید قرعه می بایست در دور اول برابر حریفی از رژیم صهیونیستی قرار می گرفت که از انجام مبارزه با وی خودداری کرد و حذف شد،در وزن ۷۳- کیلوگرم حامد ملک محمدی در مکان هفتم المپیک قرار گرفت و رضا چاه خندق در وزن ۸۱- کیلوگرم با یک برد و دو باخت از دور مسابقات کنار رفت.

عباس فلاح جودوکار وزن ۹۰- کیلوگرم کشورمان نیز با شکست مقابل “مورگان” از کانادا در دور اول حذف شد. مسعود خسروی نژاد در وزن ۱۰۰- کیلوگرم در دور اول به “دیمیتری ماکسیموف” از روسیه باخت و از دور مسابقات کنار رفت. در وزن ۱۰۰+ کیلوگرم نیز میرمحمود میران کاپیتان تیم ملی جودو حضور داشت که پس از غلبه بر حریفانی از هائیتی، ترکیه و استرالیا در دور چهارم و پنجم به حریفانی از روسیه و هلند با امتیاز ضربه فنی باخت و شانس دستیابی به مدال را از دست داد. بدین ترتیب جودو ایران در سومین حضور المپیکی خود هم موفق به دریافت مدال نشد.

ایران در بازیهای المپیک پکن با شش جودوکار حضور یافته که انتظار می رود با توجه با تدارک خوب و برگزاری اردوی اروپایی و همچنین کسب عنوان قهرمانی آسیا در سال ۲۰۰۸ بتواند به نتایج خوبی دست پیدا کند.

– در حاشیه مسابقات جودو المپیک ۲۹

ناکامی “مونیتا”
“یاسوکه مونیتا” برای مردم ورزش دوست ایران جودوکاری شناخته شده است. وی که در فینال رقابت های ۲۰۰۶ دوحه مقابل رودکی به پیروزی دست یافت برای دومین دوره پیاپی شانس حضور در المپیک را از دست داد. مونیتا بیشترین مدال طلا را طی سالهای قبل برای ژاپنی ها کسب کرده اما در المپیک آتن به دلیل مصدومیت غیبت داشت و در پکن نیز به علت شکست مقابل”ساتوشی” جوان در در دیدارهای انتخابی، حضور پیدا نمی کند.

“سوزوکی” در وزنی جدید
“کیجی سوزوکی” را نیز باید از نوادر جهان جودو نامید. وی که چند مدال طلای جهان و آسیا را در کارنامه دارد و در آتن نیز در وزن ۱۰۰+ کیلوگرم طلا گرفت به دلیل باخت به “ساتوشی” مجبور شد وزن خود را کم کرده به دسته ۱۰۰- کیلوگرم برود تا شانس حضور در المپیک را پیدا کند.

بهترینهای المپیک
جودو یک رشته اصیل ژاپنی است که تلاش مسئولان این کشور هم باعث شد تا از المپیک ۱۹۶۴ توکیو این رشته وارد بازیهای المپیک شود. با نگاهی به ادوار گذشته می توان دریافت که تنها یک جودوکار توانسته مدال طلای خود را در سه دوره پیاپی تکرار کند. “تاداهیرو نامورا” در المپیک های ۹۶ ، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ در وزن ۶۰- کیلوگرم موفق به کسب مدال طلا شده است. اما در کنار او باید از “”دیوید دویلیت” از فرانسه نیز نام برد که در المپیک ۹۲ بارسلون برنز گرفت و در دو المپیک ۹۶ آتلانتا و ۲۰۰۰ سیدنی موفق به کسب مدال طلا وزن ۱۰۰+ کیلوگرم شد.

بازماندگان سیدنی
از جمع ۲۸ جودوکاری که در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی موفق به کسب مدال شدند تنها چهار نفر این شانس را دارند که در پکن هم به مدال دست پیدا کنند. یکی از آنها”مارک هیوزینگا” از هلند است که در المپیک سیدنی مدال طلا کسب کرد و در المپیک آتن به مدال برنزرسید. وی در پکن به قید قرعه دور نخست با “ایلیادیس” از یونان مبارزه خواهد که در صورت گذر از این حریف سرسخت و عنوان دار می تواند در سومین حضور خود در المپیک سومین مدال را کسب کند.

“زیلیچ” از اسلوونی که در سیدنی به مدال برنز وزن ۶۶- کیلوگرم دست یافت و در آتن راهی به سکو پیدا نکرد در پکن شانس خود را در وزن ۷۳- کیلوگرم آزمایش می کند.”کاملیو تیاگو” از برزیل که در سیدنی مدال طلا وزن ۷۳- کیلوگرم دست یافت، پس از غیبت در آتن با کسب طلا جهان در سال ۲۰۰۷ با هدف کسب مدال در وزن ۸۱- به پکن آمده است. وی نیز در دور نخست یک ژاپنی سرسخت را پیش رو دارد که در صورت برتری باید با ملک محمدی از ایران مبارزه کند. در این جمع آخرین نفر ” تمنوف” روس است که از دو المپیک قبلی دو مدال نقره و برنز کسب کرده است. او هم در دور نخست یک مبارزه سخت با “ون درگیست” هلندی دارد.

جوانترین و مسن ترین جودوکاران
در المپیک ۲۰۰۸ پکن دو جودوکار به عنوان جوانترین و مسن ترین جودوکاران شناخته شده اند. “کارمن چالا” جودوکار تیم بانوان اکوادور که با ۴۲ سال سن در وزن ۷۸+ کیلوگرم مبارزه می کند و “علی خسروف” از یمن که با ۱۶ سال سن و با سهمیه فدراسیون جهانی به پکن راه یافته این عناوین را به خود اختصاص داده اند.

 

تاریخچه جودو

جو = یعنی طبیعی بودن یا راهی که طبیعی است و با حقیق گیتی سازگاری و مطابقت دارد و هر بشری باید آن را دنبال کند و بیاموزد و دو یعنی راه و روش .

● جوجیتسو چه بوده است ؟ ما در ورزشهای مبارزه ای معمول شرق مثل سومو – جودو – ایکیدو – کندو و کاراته بوده است . هر دفاع و حمله بدون اسلحه و یا به ندرت با اسلحه علیه حریف مسلح یا بدون اسلحه جوجیتسو نامیده می شد و تحت نامهای متعدد مثل یاوارا – تائی جوتسو – واجوتسو – کمپو – هاکودا و بسیاری نامهای دیگر شناخته شده و تاریخچه آن به ۲۵۰۰ سال قبل برمی گردد.  می دانیم مردم شرق آسیا عموما ً کوچک اندام و نسبت به مردم شمال و مرکز آسیا ضعیف بودند این مردم احتیاج داشتند به هر شکل و یا هر پدیده ای ضعف و کوچکی خود را جبران نمایند و به همین علت در ژاپن قدیم هزاران مدرسه برای تعلیم جوجیتسو وجود داشته در بعضی از این مدارس شاگردان را به نسبت پیشه ای که مورد نظرشان بوده طبقه بندی می کردند . مثلا ً کار افرادی که می خواستند سامورائی شوند با کسانی که برای قهرمانی و شرکت در مسابقات تمرین می کردند و کسانی که می خواستند زندانبان شوند ، فرق کلی داشت .

تولد جودو = سومو یکی از ورزشهای محبوب ژاپن است که امروزه به صورت پرفشنال اداره و انجام می شود و اولین ورزشی است که از جوجیتسو جدا شده جودو نیز در سال ۱۸۸۱ بوجود آمد . مبتکر سومو مشخص نیست ولی مبتکر و بوجود آورنده جودو پروفسور جیگارو کانو فقید است این نام برای همه جودو کارهای دنیا آشنا و محترم است. ابتدا کانو برای ورزیدگی بدن خود به یکی از مدارس آموزش فنون جوجیتسو معرفی گردید . اولین استاد کانو (فوکودا) بود فوکودا از میان فنون جوجیتسو فنون پیچاندن – قفل کردن مفصل ها و شکستن دست و پا را با استفاده از اهرم خوب می دانست . او از قهرمانان اعجاب آور آن روزگار بود چون در سن ۱۸ سالگی به درجه استادی رسیده بود پس از مرگ استاد که در جوانی اتفاق افتاد کانو به فکر ابداع جودو و تفکیک و کلاسه کردن فنون آن افتاد . و این زمان بود که کانو در دانشگاه توکیو تحصیل می کرد و پس از اتمام دوره دانشکده به یکی از معابد بودائی به نام (ای شوجی) رفت و در آنجا با آرامش خیال و تفکر بسیار جودو را بوجود آورد .

● جودو در المپیک

موافقت گردید که در سال ۱۹۶۴ جودو در اثر تلاشهای فراوان استاد کانو و کمیته ملی المپیک ژاپن بالاخره به المپیک توکیو راه یابد . در این تاریخ جودو به ورزشهای المپیکی پیوست و در سه وزن ۶۸ – ۸۰ و بالای ۸۰ کیلو و وزن آزاد (اوپن) برگزار گردید . المپیک بعد در سال ۱۹۷۲ در مونیخ برگزار و قهرمانان در وزنهای ۶۳ – ۷۰ – ۸۰ – ۹۳ و وزن آزاد به مبارزه برخاستند . المپیک بعد در سال ۱۹۷۶ در مونترال جودوکاران دنیا در اوزان فوق مقابل یکدیگر ایستادند . این مسابقات در سال ۱۹۸۰ در المپیک مسکو دنبال گردید که به دنبال تحریم این المپیاد از طرف بعضی کشورها ، کشور ژاپن در این مسابقات حضور نیافت.

● جودو در جهان و المپیک

سالها قبل از این که جودو به مسابقات المپیک راه پیدا کند مسابقات بین المللی این ورزش برگزار می گردید . اطلاعات مختصری درباره مسابقات بین المللی و المپیکی جودو به عرض خوانندگان عزیز می رسد. اولین مسابقات بین المللی جودو در سال ۱۹۵۶ در توکیو برگزار شد این مسابقه بطور بی وزن انجام گردید و قهرمان این مسابقات آقای (ناشویی) از کشور ژاپن بود . دومین مسابقات بین المللی جودو در سال ۱۹۵۸ (دو سال بعد) در توکیو برگزار گردید این مسابقات نیز بطور بی وزن انجام و آقای (سون) از ژاپن برنده این مسابقات بود . سومین دوره مسابقات در پاریس برگزار شد . این مسابقات نیز بطور بی وزن در ۱۹۶۱ انجام گردید . در سال ۱۹۶۵ یعنی درست ۴ سال بعد مسابقات بین المللی در (ریودوژانیرو) برگزار شد . این مسابقات در سه وزن (۶۸ کیلو و ۸۰ کیلو و بالای ۸۰ کیلو و وزن آزاد) برگزار شد و قهرمان بی وزن این مسابقات ( آقای اینوکوما) بود که هم اکنون نامبرده در تعلیمات تیم ملی جودو و ژاپن فعالیتهای مؤثری دارد . در سال ۱۹۶۷ ( سال بعد) باز مقررات وزنها تغییر کرد و در این سال مسابقات در ۵ وزن (۶۳ کیلو – ۷۰ کیلو – ۸۰ کیلو – ۹۳ کیلو و بالای ۹۳ کیلو و وزن آزاد) برگزار می گردد .

● کاتاگورما

جیگاروکانو حتی یک روز هم از رفتن به سالن تمرین “های کوبا” غفلت نمی کرد . اگر مربیش بدلایلی تمرین را تعطیل می کرد یا سر تمرین نمی آمد ، او به تنهایی تمرین می کرد یا از شاگردان دیگر استفاده می کرد . همراه کانو در “های کوبا” مرد جوانی تمرین می کرد که “کن کی چی فوکو چی ما” نام داشت که این جوان اختلاف وزن وحشتناکی با کانو داشت . او حدود ۲۰۸ پوند بود و کانو ۹۹ پوند بود . روی این اصل کانو هیچ دلیلی برای شکست فوکوچی ما در مقابل خودش نداشت . بنابراین کانو سعی زیادی می کرد از فنونی که آموخته سود جوید حتی از مطالعات زیادی در مورد تمرینات فیزیکی دیگر ممالک از قبیل سومو می کرد . تا اینکه یک روز او فکری کرد که تمام سعی و کوشش او را جواب داد . او بلند کرد ؟ بله ، او فوکوچی ما را روی شانه هایش قرار داد و بلند کرد و چرخاند و به زمین زد ، به زیبایی که ممکن بود ، تکنیکی که او به کار برد امروزه کاتاگورما نام دارد .

 

جدول نتایج مسابقات جودو در تاریخ المپیک از ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۸

 

نتایج بدست آمده در بازیهای المپیک از سال ۱۹۶۴ توکیو تا سال ۲۰۰۸ پکن را مشاهده می کنید.

در المپیک ۱۹۶۴ ورزش رزمی جودو برای اولین بار  جواز حضور در مهمترین رقابت ورزشی جهان را به دست آورد. پروفسور جیگارو کانو (ابداع کننده رشته جودو) نیز اولین عضو آسیایی کمیته المپیک می باشد که این نیز از دیگر افتخارات هنر رزمی جودو می باشد.

تاکنون هیچ کدام از جودوکاران ایرانی مفتخر به دریافت مدال در بازیهای المپیک نشده اند. امیدواریم در آیند این افتخار نصیب کشور عزیزمان شود.

 

رده بندی مسابقه های جودو بازی های المپیک

وزن منهای ۶۰ کیلوگرم

  سال           طلا                               نقره                               برنز

۱۹۸۰        تیری ری (فرانسه)        رافائل رودریگوئز (کوبا)   تیبور کینچس (مجارستان) و آرامبی یرنیژ (شوروی)

۱۹۸۴        شینجی هوسوکاوا (ژاپن) جائه یوپ کیم (کره جنوبی)      نیل اکرزلی (بریتانیا) و ادوارد لیدل (ایالات متحده)

۱۹۸۸        جائه یوپ کیم (کره جنوبی)      کوین آسانو (ایالات متحده)        شینجی هوسوکاوا (ژاپن) و آمیران توتیکاشویلی (شوروی)

۱۹۹۲        نزیم گوسینف (کشورهای متحد)  یون هیون (کره جنوبی)  تادانوری کوشینو (ژاپن) و ریچارد تروتمان (آلمان)

۱۹۹۶        تاداهیرو نومورا (ژاپن)     گیلرمو جیووینازو (ایتالیا) دورج پالان نارمانداخ (مغولستان) و ریچارد تروتمان (آلمان)

۲۰۰۰        تاداهیرو نومورا (ژاپن)     جانگ بیو کایونگ (کره جنوبی)   مانویلو پولوت (کوبا) و آیدین اسماگولوف (قرقیزستان)

۲۰۰۴        تاداهیرو نومورا (ژاپن)     نستور خرجیانی (گرجستان)      خاشباتار تساگان باتار (مغولستان) و مین هو چوی (کره جنوبی)

وزن منهای ۶۶ کیلوگرم

سال             طلا                                           نقره                                          برنز

۱۹۸۰        نیکلای سولودوشین (شوروی)     تسندینگ دامدین (مغولستان)    ایلیان ندکوف (بلغارستان) و جانوز پاولوفسکی (لهستان)

۱۹۸۴        یوشی یوکی ماتسوکا (ژاپن)       جانگ هو هوانگ (کره جنوبی)    مارک الکساندر (فرانسه) و ژوزف ریتر (اتریش)

۱۹۸۸        کیونگ کئون لی (کره جنوبی)    جانوز پاولوفسکی (لهستان)        برونو چارابتا (ایتالیا) و یوسوکی یاماموتو (ژاپن)

۱۹۹۲        رودریگو کاردوسو (برزیل) ژوزف سزاک (مجارستان) ایسراییل هرناندز (کوبا) و یودو کویلماز (آلمان)

۱۹۹۶        یودو کویلمالز (آلمان)     یوکی ماسا ناکامورا (ژاپن)          کارلوس گیمارش (برزیل) و ایسراییل هرناندز (کوبا)

۲۰۰۰        حسین اوزکان (ترکیه)   لاربی بنبوداد (فرانسه)    گیلرمو جیو وینازو (ایتالیا) و گیورگی وازاگاشویلی (گرجستان)

۲۰۰۴        ماساتو یوچی شیبا (ژاپن)          ژوزف کرانش (اسلوواکی) گیورگی گیورگیف (بلغارستان) و یوراندیس دسپاین (کوبا)

وزن منهای ۷۳ کیلوگرم

سال             طلا                                نقره                             برنز

۱۹۶۴        تاکه هیده ناکاتانی (ژاپن) اریک هانی (سوییس)     آرنوس بوگولوبفس (شوروی) و اولگ استپانوف (شوروی)

۱۹۷۲        تاکایو کاواگوشی (ژاپن)   [دیسکافیله]     کیم یونگ ایک (کره جنوبی) و ژان مونیر (فرانسه)

۱۹۷۶        هکتور رودریگوئز (کوبا)   چانگ ایون کایونگ (کره جنوبی) فلیسی مارییانی (ایتالیا) و ژوزف تانچیک (مجارستان)

۱۹۸۰        ازیو گامبا (ایتالیا)         نیل آدامز (بریتانیا)        راودان داوا آدالای (مغولستان) و کارل هاینر لمان (آلمان شرقی)

۱۹۸۴        بیونگ کئون آن (کره جنوبی)     ازیو گامبا (ایتالیا)         کریت براون (بریتانیا) و لوییز اونمیورا (برزیل)

۱۹۸۸        مارک الکساندر (فرانسه)  اسون لول (آلمان شرقی) مایکل اسواین (ایالات متحده) و گیورگی تنادزه (شوروی)

۱۹۹۲        توشی هیکو کوگا (ژاپن)  برتالان هاجتوس (مجارستان)      چانگ هون (کره جنوبی) و شای اورن اسمادا (اسرائیل)

۱۹۹۶        کنزو ناکامورا (ژاپن)       سانگ دائه کواک (کره جنوبی)    کریستوف گالیانو (فرانسه) و جیمز پدرو (ایالات متحده)

۲۰۰۰        جوزپه مادالونی (ایتالیا)   تیاگو کامیلو (برزیل)      آناتولی لاروکوف (بلغارستان) و زلوینچ (لاتوی)

۲۰۰۴        وون هی لی (کره جنوبی)          ویتالی ماکاروف (روسیه) لئوناردو گوئیرو (برزیل) و جیمز پدرو (ایالات متحده)

وزن منهای ۸۱ کیلوگرم

سال             طلا                               نقره                  برنز

۱۹۸۰        شوتا خابارلی (شوروی)   خوان فرر (کوبا) هارالد هینکه (آلمان شرقی) و برنارد چولوان (فرانسه)

۱۹۸۴        فرانک وینکه (آلمان غربی)        نیل آدامز (بریتانیا)        میرچیا فراتیچا (رومانی) و میشل نوواک (فرانسه)

۱۹۸۸        ولادیمیر لیگین (لهستان)          فرانک وینکه (آلمان غربی)        تورتسن برشت (آلمان شرقی) و بشیر وارایف (شوروی)

۱۹۹۲        هیده هیکو یوشیدا (ژاپن)         جیسون موریس (ایالات متحده)  برتراند دامایسین (فرانسه) و بیونگ جو کیم (کره جنوبی)

۱۹۹۶        یامل بوراس (فرانسه)     توشی هیگو کوگا (ژاپن)  چول این چو (کره جنوبی) و ساشا لیپارتییانی (گرجستان)

۲۰۰۰        ماکوتو تاکیموتو (ژاپن)   چول این چو (کره جنوبی)        الکسی بودولین (استونی) و نونو دلگادو (پرتقال)

۲۰۰۴        ایلیاس ایلیادیس (یونان)  رومان گونتیوک (اوکراین)         دیمیتری نوسوف (روسیه) و فلاویو کانتو (برزیل)

وزن منهای ۹۰ کیلوگرم

سال             طلا                               نقره                                          برنز

۱۹۶۴        ایسائو اوکانو (ژاپن)       وولفگانگ هوفمان (آلمان غربی)   جیمز برگمان (ایالات متحده) و کیم ایوی تائه (کره جنوبی)

۱۹۷۲        شینوبو سکینی (ژاپن)    اوه سیونگ لیپ (کره جنوبی)     ژان پل کوچی (فرانسه) و برایان جکس (بریتانیا)

۱۹۷۶        ایسامو سونودا (ژاپن)     والری دووینیکوف (شوروی)       اسلاوکو اوبادوف (یوگسلاوی) و پارک یانگ چول (کره جنوبی)

۱۹۸۰        یورگ روتلیسبرگر (سوییس)      ایزاک آزکوی (کوبا)       الکساندر جاکویچ (شوروی) و دولف اولتش (آلمان شرقی)

۱۹۸۴        پیتر سیسنباچر (اتریش) روبرت برلاند (ایالات متحده)      والتر کارمونا (برزیل) و شیکی نوسی (ژاپن)

۱۹۸۸        پیتر سیسنباچر (اتریش) ولادیمیر شستاکوف (شوروی)     آکینوبو اوساکو (ژاپن) و بن اسپیجکرس (هلند)

۱۹۹۲        والدمار گلین (لهستان)   پاسکال تایوت (فرانسه)   نیکلاس گیل (کانادا) و هیروتاکا اوکادا (ژاپن)

۱۹۹۶        کی یانگ جئون (کره جنوبی)     آرمن باگاساروف (ازبکستان)       مارک هویزینگا (هلند) و مارکو اشپیتکا (آلمان)

۲۰۰۰        مارک هویزینگا (هلند)    کارلوس هونوراتو (برزیل) فردریک دمونتفاکون (فرانسه) و روسلان ماشورنکو (اوکراین)

۲۰۰۴        زوراب وزیادوری (گرجستان)      هیدوشی ایزومی (ژاپن)  مارک هویزینگا (هلند) و خاسانبی تاوف (روسیه)

جودو المپیک آتن

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید