دانلود اولگ ماسکایف

بهترین مسابقات بوکس اولگ ماسکایف

اولگ ماسکایف هر روزه با دوامی چشمگیر مایل ها دوچرخه سواری می کند و پیوسته رکاب می زند …

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.png مجموعه استثنایی بهترین مسابقات بوکس اولگ ماسکایف

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.png همراه با حاشیه کامل   پشت صحنه ها و مصاحبه های پیش و بعد از مسابقه اولگ ماسکایف

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.pngاین مجموعه شامل بیش از ۲۰  حلقه فیلم است

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.pngبرای سفارش فیلم وکسب اطلاعات بیشتر با شماره های زیر تماس بگیرید :  ۰۹۱۹۶۳۸۳۱۳۶ ۰۹۱۱۹۱۹۹۰۹۳

 

http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li.pngتحویل دو روزه درب منزل                                                   http://www.filmsport.ir/wp-content/uploads/2014/03/li-hover.pngلیست کامل فیلم های بوکس

————————————————————————————————–———————–———————–

اولگ ماسکایف

 

زندگی نامه اولگ ماسکایف

اولگ ماسکایف هر روزه با دوامی چشمگیر مایل ها دوچرخه سواری می کند و پیوسته رکاب می زند، اما او ترکه ای نیست و برعکس ۱۱۸ کیلو وزن دارد و بدنش به اندازه آسفالتی که زیر پا می گذارد سفت و سخت است.
او به واقع قهرمان بوکس سنگین وزن جهان از نظر گاه W.B.C – یکی از ۴ سازمان بزرگ حاکم بر این ورزش- است و با این وجود بیشتر مردم در آمریکا، جایی که وی در ۱۶ سال گذشته در آن زیسته است، او را نمی شناسند و در نتیجه او به راحتی می تواند در خیابان های ساکرامنتو شهری در ایالت کالیفرنیا پیاده روی و یا دوچرخه سواری کند وهیچ کس هم مزاحمش نشود.
ماسکایف که در اصل قزاقستانی است و در سال ۱۹۹۱ همراه با خانواده اش به آمریکا آمد و تا ۲ سال پیش در منطقه استاتن آیلند این کشور ساکن بود، اعتراضی به این روند ندارد و برعکس راضی است، زیرا می تواند در عین رسیدن به بالاترین مدارج و پولدار شدن، زندگی راحت و کم دغدغه ای داشته باشد. «مهم نیست. از آنها نیستم که از زین (دوچرخه) پائین بیایم و داد بزنم که آهای، من قهرمان بوکس جهان هستم. همین که همسایه هایم مرا می شناسند، کافی است!»
● مسابقه با کلیچکو
ماسکایف در مردادماه ۸۵ با شکست دادن حیم رحمان آمریکایی و ۳۴ ساله در ۱۲ راند، کمربند قهرمانی سازمان W.B.C را به دست آورد و رحمان کسی است که پس از بازنشسته شدن ویتالی کلیچکو مشهور و لنوکس لوئیس بریتانیایی این عنوان را کسب کرده بود و وقتی رویاروی ماسکایف قرار گرفت هیچ کس تصور شکست او را نداشت، زیرا ماسکایف در ۳۸ سالگی پس از بارها فروغ های مقطعی و سپس شکست های تلخ، هیچ گاه چیزی بیش از یک بوکسور متوسط نشان نداده بود.
با این حال ماسکایف آن نبرد را برد وسپس یک بار هم از عنوانش پیروزمندانه دفاع کرد و حالا صحبت از رویارویی وی با ویتالی کلیچکو بوکسور با کلاس اوکراینی بر سر عنوان جهانیW.B.C در آینده نزدیک در میان است و آن هم در شرایطی که کلیچکو بعد از ۱۸ ماه بازنشستگی به تازگی به صحنه بازگشته و می خواهد این مقام را پس بگیرد.
ماسکایف در زمان کودکی و نوجوانی در مزرعه خانوادگی اش کار می کرد و مدتی هم در معدن های زغال سنگ به فعالیت می پرداخت و در قدم بعدی به ارتش روسیه پیوست و بوکس را آموخت و تا به آن حد پیشرفت کرد که عضو تیم ملی اتحاد شوروی سابقه شد. او به واقع در سال ۱۹۹۱ با یک تیم منتخب بوکس شوروی به آمریکا آمد و تصمیم گرفت برای بیشتر مطرح شدن در این ورزش همان جا بماند. او در بهار ۲۰۰۷ می گوید: «در روسیه و در گستره اتحاد شوروی سابق، همیشه بوکسورهای بسیار خوبی از جمله در دسته سنگین وزن حضور داشته اند، ولی ارزش آنها تازه بر جامعه جهانی بوکس مشخص شده است.اگر آنها چشم های بازتری داشتند زودتر متوجه این روند و قدرت می شدند.»
● نوید کاذب
چیزی که چشم ها را باز کرد، این نکته است که اکنون از ۴ قهرمان دسته سنگین وزن جهان (از منظر ۴ سازمان بزرگ) ۳ تا متعلق به کشورها و اقمار شوروی سابق اند. آنها ماسکایف (W.B.C ) نیکولای والویف روسی (B.W.A) و ولادیمیر کلایچکو برادر کوچک ویتالی کلیچکوی اوکرانی (F.B.I) هستند و قبل از پیروزی و اوجگیری دیر هنگام شانون بریگز آمریکایی عنوان سازمان W.B.O نیز به یک ورزشکار از شوروی سابق تعلق داشت که همانا سرگئی لیاخوویچ از بلاروس بود. ماسکایف اینک صاحب رکورد کلی ۳۴ برد و ۵ باخت است که هر چند با رکورد عالی والویف (۴۶ برد و بدون شکست) برابری نمی کند و با کارنامه ولادیمیر کلیچکو (۳۸ برد و ۳ باخت) نیز مساوی نشان نمی دهد اما رکورد و دستاوردی قابل قبول است.
ماسکایف در تمام ۱۳ ، ۱۴ سال گذشته یک امید دار و مدعی بزرگ برای دسته سنگین وزن محسوب و تلقی می شد، اما تا پیش از پیروزی اش بر رحمان همواره امید ها را بر باد می داد و به نظر می رسید که یک نوید کاذب باشد و امروز هم که به هدفش رسیده و قهرمان جهان، در مورد توجه ترین دسته و وزن بوکس به حساب می آید، به نظر می رسد که بسیار کند به مقصد رسیده و دیگر برای او دیر شده باشد.
ماسکایف بوکس حرفه ای و کار خود در دسته سنگین وزن را از ۱۹۹۳ شروع کرد و در ابتدای راه ۶ برد متوالی به دست آورد، تا این که در ۲۴ فوریه ۱۹۹۶ مقابل اولویر مک کال آمریکایی قهرمان وقت جهان از دیدگاه W.B.C شکست خورد. او هر ۴ دیدار بعدی اش را برد، اما در آوریل ۱۹۹۷ به دیوید توا بوکسور ساموایی تبار نیوزیلند هم باخت. دو سال بعد از آن تاریخ ماسکایف در نخستین نبردش با حیم رحمان او را در راند هشتم از مسابقه ای ۱۰ رانده ناک اوت کرد و به اوج رسید. اما وی از اکتبر ۲۰۰۰ تا مارس ۲۰۰۲ سه بار ناک اوت شد تا بدترین دوران خود را تجربه کند.
● من ویران شدم، اما…
بوکسور قزاق تبار چنان نا امید شد که با خود اندیشید آیا این پایان دوران او در رینگ نیست و اگر به کل برود، بهتر نخواهد بود؟
مربی اش چنین اعتقادی داشت و یک توصیه راحت و سر راست به او کرد؛ «بازنشسته شو.» ماسکایف ۵ سال پس از آن روزهای تاریک می گوید: «به لحاظ روحی در واقع ویران بودم، اما به این نتیجه رسیدم که هیچ جور نمی توانم بروم و بوکس حرفه ای را بیش از آن دوست دارم که بتوانم آن را به همین راحتی کنار بگذارم. در دل مطمئن بودم که هنوز توان زیادی در من مانده است.»آن اطمینان کاذب نبود. در ابتدای سال ۲۰۰۳ و در تالار مشهور بوکس گیلسون واقع در بروکلین نیویورک پایه های احیای ماسکایف نهاده شد.
ویکتور واله جونیور مربی ماسکایف به این نتیجه رسید که یک تیر دیگر به سمت هدف بزند و هرچند دیر شده بود، اما همه چیز را از نو شروع کنند. او دنیس راپاپورت را که از ترتیب دهنده های معتبر مسابقه های بوکس حرفه ای است، فراخواند و از او خواست برنامه ای جدید برای فعالیت ها و مسابقات بعدی ماسکایف بریزد. راپاپورت ۴ سال بعد از آن تاریخ می گوید: «مردی را دیدم که رؤیاهایش شکسته شده بود و اعتقاد داشت آینده ای ندارد. او اشتباه می کرد و من وی را به اشتباهش واقف ساختم.»
راپاپورت از این جور آدم ها در صحنه بوکس زیاد دیده بود. در نتیجه او کار خودش را کرد و برای ماسکایف برنامه ریخت. تولد مجدد ماسکایف بامسابقه ای با ارول سادی کوفسکی در فوریه ۲۰۰۳ شروع شد که بوکسور قزاق او را در همان راند اول مرخص کرد، او هر ۳ مبارزه بعدی اش را هم با قاطعیت برد. حریفان وی در آن دیدارها سدرک فیلدز، دیوید دفیاکابون و سینان سامیل سام بودند. خب آنها جورج فورمن و جوفریزر نبودند، اما برای این که ماسکایف به صدر جدول مدعیان سازمان W.B.C صعود و مجوز نبرد مجدد با دوست و رقیب قدیمی اش حیم رحمان را کسب کند، کفایت می کرد.
● به همین سادگی
جیم لمپلی مفسر بوکس شبکه تلویزیونی «H.B.O» می گوید: «راپاپورت بسیار عاقلانه عمل کرد. به خاطر پائین آمدن چشمگیر کلاس سنگین وزن ها در سال های اخیر کافی است دو سه برد در برابر رقبایی متوسط و ضعیف به دست آورید و آن گاه اجازه می دهند که بر پایه آن روبه روی صاحبان عناوین یکی از سازمان های بزرگ بایستید و اگر آن را هم ببرید، کافی است و قهرمان جهان می شوید. به همین سادگی.»اماکار به همین سادگی ها هم نبود. درست است که ماسکایف در نهایت رحمان را دوباره ناک اوت کرد، اما این اتفاق تنها در راند آخر (دوازدهم) و تنها در فاصله ۴۳ ثانیه به پایان وقت شکل گرفت.
یک بحث مهم و انکار نکردنی این بود که ماسکایف فرقی با گذشته نکرده است و همان نمایش های متوسط را ارائه می دهد، با این تفاوت که آن نمایش ها ۸ تا ۱۰ سال پیش حتی برای رسیدن به جمع ۶ ، ۷ بوکسور اول دنیا کفایت نمی کرد واین کافی است، لمپلی که پیشتر هم نامش آمد، می گوید: «کوتاهی ها و قصور های ماسکایف در رینگ انکار نکردنی است و این که دیگران به او باخته اند نه نشانگر قوت او بلکه تنها حاکی از ضعیف تر بودن رقبا نسبت به وی است. این که او اینک از نظرگاه یکی از سازمان های بزرگ حاکم بر بوکس، قهرمان دسته سنگین وزن دنیا به حساب می آید، بیش از آن که حکایت از قدرت او کند، حاکی از نزول شدید در این دسته است. مدیران برنامه های ماسکایف خوب کار کردند و با زرنگی مجوز رویارویی وی با رحمان را گرفتند اما این تنها چیزی است که از ماسکایف و باند وی دیده ایم».
● ساختمان سازی در دوران کوتاه شکوه
با این حال ماسکایف آن قدر زرنگ است و دست کم آن قدر هوش اقتصادی دارد که از حالا شروع به سرمایه گذاری و خرج حساب شده پولی کرده که بابت پیروزی های اخیر و کسب مقام جهانی نصیب وی شده است. او به عنوان مثال دو خانه جدید برای خود و خانواده اش در ساکرامنتو خریده و یا اقدام به ساخت آن کرده است و به چند طرح جدید اقتصادی هم می اندیشد. راپاپورت هم می داند که نظر به سن زیاد بوکسور زیر حمایتش، شاید دوران حکومت و شکوه مالی وی بسیار کوتاه باشد و باید هر بهره ای را در کوتاه ترین زمان برد و اگر نبرد ماسکایف با ویتالی یا ولادیمیر کلیچکو و یا والویف غول بی شاخ و دم(!) روسی که ۲‎/۱۳ متر قد و ۱۴۷ کیلو وزن دارد، سر گیرد بعید است که بازنده، نامی به جز ماسکایف داشته باشد.
ماسکایف تنها در مورد یک چیز مطمئن است و آن تضمین آینده ۴ دخترش و تأمین یک زندگی خوب برای آنها است. او در ضمن اطمینان دارد که تمریناتش با دوچرخه نیز تا زمانی که خودش بخواهد ادامه خواهد یافت و هیچ کس مخالفتی با رکابزنی او ندارد. در دنیای بوکس سنگین وزن که به خاطر تعدد سازمان های حاکم بر این ورزش و نبود یک «قدرت» مطلقه به طور همزمان ۴ قهرمان جهان مشاهده می شوند و هر روز اتفاق و زد و بند تازه ای شکل می گیرد و برخی قربانی می شوند، همین مسائل و اطمینان های اندک نیز به خودی خود قابل توجه اند.

درباره «اولگ ماسکایف»، قهرمان بوکس سنگین وزن جهان. اولگ ماسکایف هر روزه با دوامی چشمگیر مایل ها دوچرخه سواری می کند و پیوسته رکاب می زند، اما او

ماسکایف در تعقیب «ستون نیجریه ای»

اولگ ماسکایف بوکسور ۳۸ ساله قزاقستانی از این که C.B.W یکی از چهار سازمان بزرگ حاکم بر بوکس عنوان قهرمانی جهان در دسته سنگین وزن را از وی پس گرفته و به طور موقتی به ساموئل پیتر از نیجریه واگذار کرده، ناراحت و خشمگین است، قرار بود ماسکایف در روز یکشنبه ۱۵ مهر در دفاع از عنوان جهانی اش (از منظر سازمان فوق) روبه روی پیتر بایستد، اما این دیدار به دلیل ناراحتی کمر ماسکایف و عدم امکان شرکت وی در مسابقه لغو شد.

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید